Mikołaj z Krakowa, oznaczany w tabulaturach tych monogramem N. C. i raz wypisanem nazwiskiem Crac(oviensis), jest typowym uczniem drugiej szkoły niderlandzkiej, której reprezentantem naczelnym był niedościgły mistrz sztuki imitacyjnej, Josquin de Prés (Despres, Pratensis, 1450—1521).

Na spuściznę kompozytorską Mikołaja z Krakowa składa się kilkadziesiąt utworów: mszalnych, motetów, pieśni religijnych polskich, transkrypcyj, jednego madrygału do słów polskich, preludjów organowych i tańców, polskich i obcych. Styl utworów tych i technika Mikołaja z Krakowa wskażą następujące próbki jego kompozycji, które pomimo układu organowego dają poznać ich właściwą formę. Przykłady te wyjęte są z najbardziej nas zajmujących utworów z polskiemi słowami.